Ik moest laatst denken aan zo’n cliché situatie: een local die iets zegt tegen een toerist die de taal niet spreekt.
De toerist kijkt de local glazig aan. De local blijft het herhalen, maar dan steeds harder.
Alsof dat helpt.
De toerist hoort je wel, maar begrijpt je niet. Je spreekt letterlijk niet dezelfde taal.

Dichterbij huis gebeurt eigenlijk precies hetzelfde. Als mensen elkaar niet goed begrijpen, dan blijven ze vaak hun standpunt herhalen. Op het moment dat de ander zich aangevallen voelt, schiet die in de verdediging. Het wordt steeds feller en zou zelfs kunnen escaleren.
En precies daar verlies je elkaar. Het gaat dan eigenlijk over je gelijk krijgen, als langste overeind blijven.
Een conflict met iemand die figuurlijk niet dezelfde taal spreekt.

Terwijl het woord ‘conflict’ eigenlijk iets heel anders betekent.
Het komt van het Latijnse werkwoord confligere en letterlijk vertaald betekent het: samen verschillen.

Dat is alles. Geen strijd, geen aanval, geen verdediging. 
Simpelweg twee perspectieven die naast elkaar bestaan.

Hoe kun je dat “samen verschillen” dan een beetje in goede banen leiden?

Wat helpt, is eerst bij jezelf inchecken.
Neem een klein moment en vraag jezelf af:
Wat raakt me hier eigenlijk? Waarom voelt dit als spanning?

Wat ook helpt is om het conflict in perspectief te plaatsen: 
het gaat hier niet om gelijk te krijgen. We zijn een verschil aan het onderzoeken.
Soms betekent dat ook accepteren
dat de ander jou niet begrijpt.
Niet omdat jij jouw standpunt niet goed verwoordt, maar omdat jullie op dat moment simpelweg een andere taal spreken.
Dat is ongemakkelijk. En lost niet direct het verschil van mening op. 
Maar het maakt het ook lichter.
Want het zegt niets over jouw gelijk of waarde.

Dat betekent overigens niet dat je altijd rustig of zacht hoeft te zijn.
Natuurlijk mag je vurig of direct reageren als dat in je aard zit. Het gaat erom dat je je bewust blijft van wat er gebeurt. Dat de situatie niet met jou aan de haal gaat, dat je niet automatisch in de verdediging schiet, maar ruimte houdt voor wat er werkelijk speelt. Namelijk: dat je samen verschillend kijkt.