“Sorry hoor, dat dit nu gebeurt”
In mijn praktijk wordt met enige regelmaat een traantje geplengd.
Met bijna dezelfde regelmaat worden die tranen gedecideerd en met enige gêne weggepoetst en bijna even vaak verontschuldigt diegene, ongeacht gender, zich voor het tonen van die tranen.
Alsof ze iets verkeerd doen, alsof je zwak of dramatisch zou zijn als je huilt. Alsof ik ze zou veroordelen of beoordelen.
Verdriet is een primaire emotie. Het woord emotie is afgeleid van het Latijnse woord emovere. Dat betekent letterlijk: naar buiten bewegen.
Het is een natuurlijke beweging die plaatsvindt in je lichaam. Tranen bewegen naar buiten.
In plaats van die tranen als een verrader te zien, kun je ze ook zien als een checkpoint. Die tranen geven jou informatie.
Iets in jou wordt geraakt: een grens, een verlangen, een gemis, …
Nog voordat je brein de situatie heeft kunnen beredeneren heeft je lichaam al diens ingenieuze natuurlijke proces gevolgd, met als resultaat: de traan.
Gebruik die informatie.
Niet door in de emotie te blijven hangen of hem met je brein te analyseren.
Maar door even stil te staan bij je emotie.
Dat is afstemming.
En vanuit afstemming met jezelf kun je ruimte en richting vinden.
Als je dat eenmaal ziet, dan veranderen dingen vrij snel.
En als je er zelf even niet uitkomt, dan kijk ik graag met je mee.
