“Ik wil gewoon dat het eerlijk gaat.”
Een begrijpelijke wens.
Mijn reactie daarop in gesprekken is vaak: laat het idee van eerlijkheid varen.
Niet omdat eerlijkheid niet belangrijk is, maar omdat het een subjectief begrip is; wat voor de één voelt als eerlijk, kan voor de ander juist voelen als verlies.
Zolang je allebei blijft vasthouden aan jullie eigen versie van “eerlijk”,
kom je vaak steeds verder tegenover elkaar te staan.
Dan gaat het niet meer over bewegen, maar over overtuigen.
Soms helpt het als er een andere vraag wordt gesteld.
Bijvoorbeeld: waar kunnen we allebei mee verder?
Dat vraagt iets anders. Kijken naar wat er concreet ligt, wat er mogelijk is. Waar zit beweging? En wat is er nodig om verder te kunnen?
Dan is het vaak minder zwart-wit dan je vooraf denkt.